Enerji Alanında Rus Atağı

Bölgemizde Türkiye-Gürcistan-Azerbaycan üçlü ekseni bilindiği üzere Bakü-Tiflis-Ceyhan Boru hattı projesi ile Avrupa’ya enerji ihraç etmekte ve üçlü ilişkilerin gelişmesi gözlenmektedir. Ayrıca bu üçlü eksene Kazakistan ve Türkmenistan’dan da ilgi artmıştı, ancak ASAM Genel Koordinatörü Necdet Pamir’in yaptığı açıklamalar durumun değişme aşamasında olduğunu ve Rusya’nın atağa geçtiğini ortaya koydu.

NTV’den alınmıştır.

“Devlet Başkanı Vladimir Putin’in, 6 günlük Orta Asya gezisi, enerjide dengeleri Moskova lehine değiştirdi. Putin, Kazakistan ve Türkmenistan’ı, enerji kaynaklarını Rusya üzerinden Avrupa pazarına sevk etmesi yönünde ikna etti. Avrasya Stratejik Araştırmalar Merkezi Genel Koordinatörü Necdet Pamir, Rusya’nın son hamlesinin Türkiye’ye etkilerini NTV yayınında anlattı.

Uzun zamandır bunun sinyallerinin olduğunu belirten Pamir, “Putin enerji kartını etkin bir biçimde oynuyor. Doğalgazda kendisine alternatif olabilecek kaynakları kontrol ediyor. Bu çok uzun zamandır “geliyorum” diyen bir olguydu ama maalesef görülmedi. Türkiye’de de bunlar olmuyormuş gibi “Türkmen gazını alacağız” şeklinde alternatifler yaratıldı” dedi.

Pamir sözlerini şöyle sürdürdü: “Bizi ilgilendiren en önemli projelerden biri Nabucco’ydu. Bu Avrupa’nın kaynak çeşitlendirmesini hedefleyen 31 milyar metreküplük bir projeydi. Son hamleyle Türkmen gazının yeni hacimlerinin yeni bir boru hattıyla Rusya üzerinden Avrupa’ya sevki konusunda adımlar atıldı. Kazakistan’la da petrol ihracı konusunda birliktelik mesajları verildi. Bu da bir anlamda Burgaz-Dedeağaç’a doğru Türkiye’yi by-pass eden bir gelişme.”

‘PROJELERDE ERTELEME OLABİLİR’
Son gelişmelerin Türkiye’nin içinde bulunduğu ve AB nezdinde Türkiye’nin önemini artıracak Nabucco, Samsun-Ceyhan yerine petrol ve doğalgazda Türkiye’yi devre dışı bırakabilecek adımlar anlamına geldiğini kaydeden Pamir “Türkiye’nin önemini vurgulayacak projelerde erteleme ve sarkmadan söz edebiliriz” diye konuştu.”

E=mc²’den Nükleer Savaşın Eşiğine

Ardı arkası kesilmeyen savaşlar, bu savaşlarda kullanılması için üretilen silahlar ve bu silahların geldiği en korkunç nokta: Nükleer Silah.

İnsanoğlunun nükleer silah serüveni 1905 yılında Albert Einstein’ın bulduğu E=mc² yani kütle ile enerji eşdeğerdir formülü ile başladı. Bu formül nükleer enerjinin mümkün olduğunu belirtiyordu. Nükleer enerji az miktarda kaynaktan yüksek oranda verimlilik sağlamaktaydı, ancak bir kaza sonucu bu enerji kaynağı aynı anda binlerce kişiyi öldürebilecek kadar enerjiyi de açığa çıkarabiliyordu. Bu durumu fark eden insanoğlu nükleer silah çağını başlatacaktı.

Nükleer silah dönemine geçmeden önce nükleer enerjiyi daha iyi tanımakta fayda var. Nükleer enerji ağır radyoaktif (Uranyum gibi) atomların bir nötronun çarpması ile daha küçük atomlara bölünmesi veya hafif radyoaktif atomların birleşerek daha ağır atomları oluşturması sonucu ortaya çıkan büyük enerjidir. Dünya üzerinde ilk nükleer reaktör 1942 yılında ABD’nin Illinois kentinde yapılmıştır.

Bugün nükleer silah sahibi olan ülkeler ise ABD, Rusya, İngiltere, Fransa, Çin, İsrail, Pakistan, Kuzey Kore ve Hindistan’dır.

Dünyadaki ilk nükleer silahı da 1945 yılında ABD yaptı. Silahın yapımından bir ay sonra ABD Japonya’nın Hiroşima ve Nagazaki kentlerine ilk atom bombalarını attı. ABD’nin bu bombaları atmasında gösterdiği amacı II. Dünya Savaşını sona erdirmek ve daha fazla insanın ölümünü engellemekti. Oysa atılan atom bombaları sadece patlama anında 120.000 kişinin ve daha sonraki süreçte gösterdiği etkileri ile on binlerce insanın daha ölümüne neden oldu. Üstelik ölen insanlar sivillerdi. Şüphesiz ki Hiroşima ve Nagazaki nükleer silahların ne kadar yok edici olabileceklerinin en büyük örnekleridir. Uzun yıllar sonra Hiroşima’nın bombalanmasının yıl dönümünde yapılan bir röportajda Hiroşima’ya bombayı atan askerlere, bu bombayı atmaktan ve on binlerce insanın ölümüne neden olmaktan pişmanlık duyup duymadıkları sorulacak, ancak askerlerden sadece bir tanesi yaptığı şeyden ötürü pişman olduğunu söyleyecekti.

1949’a kadar ABD nükleer silaha sahip olan tek ülkeydi, ancak 1949 yılında Sovyetler Birliği de ilk nükleer silah denemesini yapacak, 1961 yılında ise o güne kadar yapılmış olan en güçlü bombayı üretecekti. Bu bombanın gücü II. Dünya Savaşında patlayan tüm bombaların toplam gücünden fazlaydı. Bundan sonraki süreçte iki süper güç arasında bir nükleer silah yarışı yaşanacak ve en onunda Soğuk Savaş döneminin en büyük ve en son krizi patlak verecekti. Sovyetler Birliği Küba’ya nükleer füzeler yerleştirmiş, bu durumu fark eden ABD 22 ekim 1962’de Sovyetler Birliği’nden Küba’daki füzelerini, buna karşılık olarak da Sovyetler ABD’den Türkiye’deki füzelerini çekmesini istemişti. Devam eden 6 gün boyunca dünya nükleer bir savaşın eşiğine geldi. Bu dönemde yaşanacak bir nükleer savaş yalnızca bu iki ülke ve yandaşları için değil tüm dünya için büyük bir felaket olacaktı. Sadece savaş esnasında milyonlarca, uzun vadede ise milyarlarca insan ölecekti. Durumun ne boyutlara varabileceğinin farkına varan taraflar sonunda karşılıklı olarak geri adım atarak krizi sona erdirdiler.

Bu iki süper gücün dışında, 1963 yılında Çin, 1974 yılında ise Hindistan ilk nükleer silah denemelerini gerçekleştirdiler. 1995’te Çin ve Fransa, 1998’de ise Pakistan ve Hindistan yine nükleer denemelerde bulundular.

Son dönemde ise uluslar arası arenada nükleer silahlanma konusunda Kuzey Kore ve İran krizleri yaşanıyor. Ancak iki kriz arasında bazı farklılıklar mevcut. Öncelikle Kuzey Kore nükleer silah sahibi olduğunu belirtiyor ve bunu bir tehdit unsuru olarak kullanıyor. Oysa İran henüz nükleer silah sahibi değil, ancak bu yönde çalışmalar yapmakla suçlanılıyor. İki kriz arasındaki ortak yön ise iki ülkenin de nükleer çalışmalarının vaktince ABD tarafından desteklenmiş olmasına karşın, bugün yine ABD tarafından iki ülkenin de şer ekseni içersinde gösterilmeleri. Bu iki ülkenin nükleer tarihçeleri ise şöyle.

Kuzey Kore: K.Kore 1993 yılında Nükleer Silahların Yayılmasını Önleme Antlaşması’ndan (NTP) çekildiğini açıklaması ile başlayan süreç 1994 yılında K.Kore ve ABD’nin, Kore’nin nükleer silah programını dondurması karşılığında iki adet elektrik enerjisi sağlayan nükleer santralin inşa edilmesini öngören bir anlaşmaya varmaları ile ılıman bir havaya büründü. K.Kore uzun menzilli füze denemelerini donduracağının güvencesini verirken ABD ise K.Kore’ye karşı gerçekleştirilen ekonomik yaptırımları gevşettiğini açıkladı. Ancak 2000 yılına gelindiğinde daha önce anlaşması yapılmış olan elektrik santralleri halen inşa edilmemişti. K.Kore, santrallerin inşa edilmemesinden kaynaklanan elektrik kaybının ABD tarafından karşılanmaması durumunda, yeniden nükleer programını başlatacağını açıkladı. Ancak 2001 yılı Ocak ayında Bush Kuzey Kore, İran ve Irak’ı “şer ekseni” olarak tanımladı, bunun üzerine K.Kore de, Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı (UAEA) müfettişlerini ülkesinden çıkarıp nükleer tesislerde yerleştirmiş oldukları denetleyici araçları yerlerinden söktü, ardından da karadan-denize füze sistemini Japon denizinde denedi. 2004 yılına gelindiğinde Eylül ayında gerçekleştirilmesi öngörülen alt-ulus görüşmeleri, ABD ve K.Kore’nin birbirini suçlamasından dolayı ileri bir tarihe ertelendi. 2005 yılında yapılan toplantı da tarafların anlaşmazlığı ile sonuçlandı. Daha sonra UAEA Başkanı Muhammed El Baradey K.Kore’nin bulundurduğu nükleer silah programından ötürü İran’dan daha tehlikeli olduğunu, çünkü mevcut nükleer maddeleri ile K.Kore’nin savaşa girme kabiliyetine sahip olduğunu belirtti. K.Kore de yer yer ABD’yi elindeki nükller silahlarla tehdit etmekten geri kalmadı.

İran: 1960 yılında ABD Sovyetler Birliğine karşın İran’ın bölgede bir nükleer güç olmasını istiyordu. Bunun için İran’ı nükleer alanda desteklemeye başladı ve İran 1968’de NTP’yi imzalayarak barışçıl amaçlarla nükleer faaliyetlerde bulunma hakkını elde etti. Ancak 1979 devrimi ile İran ve ABD iki düşman taraf olacak ve ABD’nin İran’a karşı olan tavrı değiştirecekti. UAEA 2003 yılında İran’da zenginleştirilmiş uranyuma rastladıklarını açıkladı. Bu, nükleer silah geliştirilmeye çalışıldığı anlamını içeriyordu. Hemen ardından ABD İran’ın NTP’yi ihlal ettiğini ve BM Güvenlik Konseyine gönderilmesi gerektiğini belitti. Bunun üzerine İngiltere, Almanya ve Fransa, İran’a tüm uranyum zenginleştirme faaliyetlerini durdurması çağrısında bulundular. İran geçici olarak bu çağrıyı kabul etse de 2005 yılında yeniden zenginleştirme faaliyetlerine başladı. Daha sonra olaya Rusya ve Çin de karışacak, Rusya arabuluculuk yapmak istese de bu İran tarafından reddedilecekti. ABD her ne kadar İran’ı Güvenlik Konseyi’ne göndermek ve buradan bağlayıcı bir karar çıkartmak istese de Çin ve Rusya kişisel çıkarları nedeniyle buna karşı çıktılar ve İran da Güvenlik Konseyi’nden bir karar çıksa dahi çalışmalarını sürdüreceğini bildirdi.

Bilinmelidir ki nükleer silah geliştirmenin, ya da nükleer silaha sahip olmanın hiçbir haklı yanı veya mazereti olamaz. Çünkü nükleer silah ile yapılacak olan bir saldırı da hedef karşı tarafın askeri gücü değil sivil vatandaşları olacaktır. Nükleer silahlar oluşturdukları etki ile hem insanlığa hem de doğaya ağır hasar vermektedirler ve yapılış amaçları da kitleleri imha etmektir. Üstelik 1945 yılından bu yana bu alanda yapılan çalışmalarla nükleer silahların yok edici etkileri daha da artmıştır. Her ne kadar nükleer silah alnındaki faaliyetlerin yasaklanması yönünde uluslar arası antlaşmalar yapılsa da halen yeterli adımlar atılmamıştır. Sanırım Hiroşima’ya atom bombasını atmaktan pişmanlık duyan askerin şu anısı nükleer silahlar konusunu en iyi şekilde özetleyecektir: “Bomba patladıktan sonra etkiyi gözlemlemek için şehrin üzerinde dolaşıp şehri dürbünlerle tarıyorduk. O esnada şehirde sağlam kalabilen binalardan biri olan bir hastanenin duvarında bir iz gördüm. Bu bomba patladığı esnada orada olan bir insanın patlamanın etkisi ile yanması sonucu duvarda oluşturduğu bir izdi. Bir insanın izi. Yanarak yok olan bir insanın.“

 

 

 

KAYNAKLAR

http://www.angelfire.com/scifi/nuclear220/sec111.htm

http://tr.wikipedia.org/wiki/Nükleer_enerji

http://www.sabah.com.tr/ozel/nukleer1929/dosya_1929.html

http://tr.wikipedia.org/wiki/Kuzey_Kore

http://www.tgrthaber.com.tr/section_view.aspx?guid=c0974d4e-7f37-44b3-8b17-6d23e8959b8c

 

Cüneyt Ülsever’in 4 Şubat 2007 tarihli yazısı

Birbirine düşür ve yönlendir

SİZLERE sadece basit bir kronoloji takdim ediyorum:

1) Beyaz bereli bir adam, Hrant Dink‘i öldürüyor.

2) Beyaz bereli adam, cinayeti işlediği silah ile önce İstanbul‘da otogara gidip saatlerce bekliyor, sonra Samsun otobüsüne biniyor.

3) Beyaz bereli adamı televizyonda gördükten sonra tanıyan babası ihbar ediyor.

4) Beyaz bereli adam Samsun‘da yakalanıyor. Beyaz beresi ve silahı hálá üzerinde.

5) İstanbul Polis Müdürü, beyaz bereli adamın basit milliyetçi duygularla cinayet işlediğine anında karar veriyor.

* * *

6) Hrant Dink öldürüldükten birkaç saat sonra binlerce posteri İstanbul sokaklarına dağıtılıyor.

7) Hrant Dink’in cenazesine katılan kalabalık, bir adet olsun Türk bayrağı taşımıyor.

Cinayet ve katil bir kenara konuyor ve “Ben Ermeni’yim” sloganı her seviyede tartışılıyor.

9) Beyaz bereli adamın, yakalandıktan 4-5 gün sonra Atatürk resmi önünde çekilmiş posteri basına servis ediliyor. (Not: Eskiden de benzer suça bulaşmış kişilerin bayrak önünde çekilmiş fotoğrafları olurdu; ama o fotoğraflar güvenlik güçleri tarafından basına resmen dağıtılırdı.)

10) Hafta sonu oynanan maçlarda Malatya Ermeni şehri, Diyarbakır PKK şehri ilan ediliyor. Trabzon şehri Türklüğünü yeniden keşfediyor.

* * *

11) Beyaz bereli adamın Atatürk resmi önünde çekilen posterinin ortaya çıkmasından tam bir hafta sonra fotoğrafın çekilme anının videosu bir televizyona servis ediliyor. Fotoğrafın jandarmada çekildiği belirtiliyor.

12) Jandarma videonun da, fotoğrafın da Emniyet‘te çekildiğini kızgın bir dille açıklıyor. Ancak, fotoğrafta bulunan jandarmalar hakkında hiçbir açıklama yapmıyor.

13) Bir gazete, beyaz bereli adamın, iki jandarma görevlisi ile çekilmiş fotoğrafını yayınlıyor.

14) Emniyet, videonun basına verilmesini şık bulmadığını açıklıyor.

15) Tepkiler üzerine Samsun‘da bazı Jandarma ve Emniyet görevlileri işten el çektiriliyor.

* * *

16) 3 ay sonra Cumhurbaşkanlığı seçimi yapılacak. Belki ilk kez Cumhurbaşkanlığı, devlet aygıtının doğrudan denetleyemediği bir kişinin eline geçecek.

17) Ardından genel seçimler yapılacak. Bu seçimi de AKP tek başına kazanırsa 3′lü kararnameleri tamamen onlar yönlendirecek, naif ama ciddiye alınması gereken bir ifadeleriyle “sıra bize gelecek!”

1 Yıl sonuna doğru Kerkük‘te referandum yapılacak. Nüfus kaydırmaları nedeniyle referandumun adil olması mümkün değil. Ancak, Kürtler açısından bu referandumu kazanmak, geleceğin tarifi olarak algılanıyor.

19) Türkiye hálá Kuzey Irak Kürt Federasyonu yokmuş gibi davranıyor; ama olmadığını varsaydığı ülkenin bağımsızlık elde etmesinden de çok korkuyor.

20) ABD, Irak’ta en büyük müttefiki olarak petrol açısından en zengin topraklarda oturan Kürtleri görüyor.

* * *

Bu ülkede normal yurdum insanının paranoyak olması mı, yoksa olmaması mı sağlık göstergesidir?

Ben paranoyak olarak addedilmekten zerre kadar gocunmuyorum!

Ortalama eğitimi 3.5 yıl olan bir ülkede, en ucuz yönlendirme metodu hem insanları, hem de kurumları birbirine düşürmektir. Yakın tarih örnekleriyle doludur.

Ortadoğu; Küresel Güçlerin Satranç Tahtası

Ortadoğu; uygarlığın doğduğu, çok sayıda kültürü içinde barındıran, ancak çatışma ve savaşların eksik olmadığı coğrafya. Peki, nedir Ortadoğu?
Ortadoğu kavramı, Batı’nın ve ABD’nin, Osmanlı Imparatorluğu’nun Avrupa ve Kuzey Afrika dışında kalan toprakları için kullandıkları bir kavram olarak ortaya çıkmıştır. Coğrafi olarak Ortadoğu, Türkiye, Suriye, Mısır, Iran, İsrail, Lübnan, Suudi Arabistan, İrak, Libya, Sudan, Ürdün, Kuveyt, Kıbrıs Adası, Bahreyn, Katar, Birleşik Arap Emirlikleri, Umman, Yemen ve Filistin’i içine alan bölgedir.
Üç sernavi din olan, Musevilik, Hıristiyanlık ve İslamiyet bu coğrafyada doğmuştur ve Ortadoğu, bu üç dincee de kutsal Kabuledilen toprakları içinde barındırmaktadır. tarihte de, bu kutsal topraklar için yine bu üçdinin mensupları arasında pek çok savaşlar gerçekleşmiştir. Uğruna en çok savaşılan yer ise Kudüs’tür. Öyle ki Kudüs için Hıristiyanlar 8 Haçlı Seferi düzenlemişlerdir. Günümüzde ise, İsrail’in Kudüs’teki Mescidi Aksa Camisi’ni yıkıp yerine Süleyman Mabedi’ni yapma planı söz konusu. Bu da gelecekte Kudüs çevresinde, zaten var olan Müslüman- Yahudi çatışmalarını daha da arttıracaktır. Bölgede üç dinin mensuplarının nüfus oranları ise şu şekildedir; Müslümanların nüfusu 292 milyon, Hıristiyanların nüfusu 12 milyon ve Yahudilerin nüfusu ise 5 milyon.
Bu coğrafya için her zaman stratejik öneme sahip olduğu vurgulanmış ve bu coğrafyadan savaş eksik olmamıştir. Özellikle, bölgede uzunca bir süre hakimiyet kuran Osmanlı imparatorluğu’nun zayıflamasının ardından bölge dönemim üstün güçlerinin paylaşamadıkları bir alan haline gelmiş ve bu güçler, bölgenin kontrolünü ellerine geçirebilmek için buradaki toplulukları istedikleri gibi yönlendirmişlerdir. Bunun için de dil, din, ırk gibi farklılıkları ileri sürmüşler ve yüzyıllarca beraber yaşayabilmiş bu insanları bir birlerine düşürmüşlerdir. 1. Dünya Savaşı’ndan günümüze değin de bölgede savaş eksik olmamıştır. Arap devletleri (Suriye, Irak, Ürdün, Lübnan ve Mısır.) ile İsrail arasındaki savaşlar, Irak-Iran Savaşı, Irak’ın Kuveyt’e girmesi ve bunun ardından gelen Körfez Savaşı, İsrail-Filistin mücadelesi, bölgedeki etnik gruplar arasında meydana gelen onlarca çatışma ve yine ABD’nin Irak’ı işgali bölgeye huzurun gelmesini engellemiştir.
Ortadoğu öyle bir coğrafyadır ki, eğer bir güç dünyayı yönetmek istiyorsa bu coğrafyaya fiilen hakim olmalı, fiilen hakim olamıyorsa da bu coğrafyada güçlü bir devletin bulunmasını engellemelidir. Peki, bu coğrafyayı bu kadar önemli yapan özellikleri nelerdir?
Ortadoğu coğrafi konumu itibarı le Asya, Avrua ve Afrika kıtalarının birleştiği noktada bulunmaktadır. Yani bu üç kıta arasındaki gecişler bu bölgeden sağlanmakta. Bunun yanı sıra stratejik öneme sahip Süveyş kanalı, İstanbul, Çanakkale ve Hümüz Boğazları Ortadoğu’dadır. Süveyş Kanalı; Cebelitarık Boğazı, Kızıl Deniz, Basra Körfezi ve Basra Körfezindeki Hümüz Boğazı için çok önemli bir geçit konumundadır. Aynı şekilde İstanbul ve Çanakkale Boğazları da Karadeniz’i dış denizlere bağlayan tek su geçitleridir. Türk boğazları Bulgaristan, Romanya, Ukrayna ve Gürcistanı Akdeniz üzerinden sıcak denizlere bağlarken, Rusya’yı sıcak denizlere ulaştıran en kestirme yollar da bu boğazlardır. Hümüz boğazı ise bölgeden geçen deniz yollarını, Basra Körfezi üzerinden dünyanın en zengin petrol rezervlerine ulaştırır. Ayrıca Ortadoğu Bölgesi; Asya, Avrupa ve Afrika arasında uzanan kara, demir ve hava yollarının kesiştiği, şu anda dünya için en önemli enerji kaynağı olan petrolün %65,3′ünün, yine son derece önemli bir enerji kaynağı olan doğalgazın %36,1′inin ve bor madenin büyük bir kısmının bulunduğu, bu enerji kaynaklarının diğer devletlere ulaşmasını sağlayan boru hatlarının geçtiği bölgedir. Geçmiş dönemde ise bölge tarihin en önemli ticaret yollarından ikisi olan İpek ve Baharat yollarının üzerinde bulunması nedeniyle ayrıca öneme sahipti.
Görüldüğü üzere günümüzün en önemli enerjt kaynağı olan petrolün 2/3′ü bu bölgede bulunmaktadır. Bugün ABD, Avrupa devletleri ve Japonya petrol ihtiyacının %60′ını Ortadoğu’dan sağlamakta. Petrol kaynaklarını, elinde bulunan hammadde kaynakları ile birleştirebilen ülkeler, kendilerini güçlendirirken rakip devletleri de aynı oranda zayıflatmış olurlar.
İşte tüm bu özelliklerinden dolayıdır ki İngiltere, Fransa, ABD ve Sovyetler Birliği (günümüzde de Rusya) Ortadoğu’yu kontrol edebilmek için mücadele etmişler ve bugünde bu amaç doğrultusunda mücadele etmektedirler. ABD, Irak’a girip bu ülkeyi ve dolayısı ile buradaki petrol kaynaklarını kontrolü altına alarak mücadeleyi kısmen de olsa kazanmıştır. Ancak ABD’nin bölge için çok daha büyük bir planı söz konusu; BOP yani Büyük Ortadoğu Projesi. Bu proje kısaca, Ortadoğu’daki ve Ortadoğu çevresindeki ülkelere ABD tarafından demokrasi ihracının yapılması üzerinedir. ABD bu proje sayesinde bölgeye demokrasi ve huzurun geleceğini ve bölge ülkelerinden bazılarının desteklediği terörün de ortadan kalkacağını iddia etmektedir. Ancak ABD’nin barış, huzur ve teröre darbe vurmak için girdiği Irak’ta bugün huzur ve barışın kalmamış olması, terörün ise giderek artması son derece ilginçtir. Büyük Ortadoğu Projesi ülkemizde tartışıldı ve tartışılmaya da devam ediyor. Projede Türkiye’nin önemi büyük, çünkü Türkiye diğer ülkelere demokrasi ihracı için yardımcı ve örnek olacak ülke konumunda bulunuyor. Ulkemizde ise BOP konusunda farklı görüşler söz konusu. Bunlardan biri Türkiye’nin, bu fırsatı kaçırmamasını, bölgenin şekillenmesinde söz sahibi olabilmesi ve menfaatlerini koruması için BOP’un içinde yer alması gerektiğini belirtiyor. Diğer bir görüş ise Türkiye’nin kesinlikle bu projeye dahil olmamasını, çünkü projenin aslında bölgeyi özgürleştirmek yerine bölgedeki ABD hakimiyetini daha da artırmak için bir yöntem olduğunu ve Türkiye’nin projeye dahil olmasının Türkiye’ye yarardan çok zarar vereceğini ileri sürüyor. Projenin aslında Israil’in hayalini kurduğu Büyük İsrail Devletini gerçekleştirmek için ortaya konduğu yönünde düşünceler de mevcut. Bilindiği gibi Yahudilik inancına göre Ortadoğu içinde buiunan bazı topraklar (ki bu toprakların içinde Türkiye’nin güneydoğu kesimi de yer almaktadır.) Tanrı tarafından Israiloğulları’na vaat edilmiştir. 1948 yılında da bu toprakların bir kısmında İsrail devletı kurulmuştur. İşte bu düşünce, İsrail’in bu proje sayesinde vaat edildiğine inanılan diğer topraklara da hakim olmasının sağlanacağı yönünde.
Peki, neden BOP için İsrail değil de Türkiye düşünülüyor? İsrail’in Batı ile ilişkileri son derece iyi ancak Yahudi bir devlet. Türkiye ise halkının nerede ise tamamının Müslüman olması, demokrasi ile yönetilmesi ve ABD’nin müttefiki olması nedeniyle BOP için biçilmiş kaftan gibidir.
Türkiye, Ortadoğu’da her zaman için önemli bir ülke olmuştur. Ancak bilindiği üzere Türkiye yıllardır terörle boğuşmaktadır ve bu mücadelesinde hep yalnız kalmıştır. Bu durumun nedeni sonradan anlaşılacaktır. Ancak sadece terör de değil, Türkiye yıllar boyunca ardı arkası kesilmeyen sorunlarla boğuşmak zorunda kalmıştır.
Terör gruplarında ortaya önce ASALA terör örgütü çıkmıştır. Bu terör örgütünün amacı Birleşik Ermenistan’ı kurmaktı. Örgüt özellikle 1973-1985 döneminde Türkiye ve Türk vatandaşlarına karşı terörist saldırılarda bulundu. Ancak örgütün İsrail, Sovyetler Birliği, Suriye, Yunanistan ve Kıbrıs Rum Kesiminden, silah ve daha bir sürü konuda yardım aldığı sonradan anlaşılmıştır. ASALA terör örgütünün ortadan kalkmasından sonra bu kez de Pkk terör örgütü sahne almıştır. Amacı Türkiye’nin güney ve doğu kesimini, Irak’ın ve Suriye’nin ise kuzey kesimlerini içine alan bölgede bir Kürt devleti kurmaktır. Bilindiği gibi örgüt bir duraklama döneminin ardından kısa bir süre önce yine eylemlerine başlamış/başlattırılmıştır.
Bölücü başının yakalanıp yargılanmasından sonra bu örgüte de Yunanistan, Almanya, Belçika, Fransa, Kıbrıs Rum Kesimi ve daha pek çok Batı ülkesinin destek verdiği öğrenilmiştir. Görüldüğü üzere bu iki terör örgütüne de destek verenler Türkiye’nin komşuları ve günümüz güç odaklarıdır. Bunun nedeni açıktır. Bu ülkeler, İstanbul ve Çanakkale Boğazlarına sahip, Ortadoğu petrol ve doğalgazına bu kadar yakın, bor kaynağının büyük kısmına sahip Türkiye’nin Ortadoğu’da güçlü bir devlet olarak kalmasını istememektedirler, çünkü bu çıkarları ile
uyuşmamaktadır.
Ortadoğu üzerinde oynanan onlarca oyunla satranç tahtasını andıran bir bölge olmuştur. Türkiye de bu coğrafyada var olduğu müddetçe güç odaklarının hedefinde olmaya devam edecektir. İşte bu nedenle Türkiye son derece dikkatli politikalar izlemeli, dostunu ve düşmanı iyi tanımalı, Türkiye’de yaşayan, Türkiye’yi kendi vatanı, Türk milletini kendi milleti, Türk bayrağını kendi bayrağı sayan herkesi geçmişte ve bugün olduğu gibi gelecekte de kucaklamalı ve onların refah ve mutlulukları için tüm olanaklarını seferber etmelidir. Küresel güçlerin tüm oyunlarına rağmen Türkiye bunları başarabilirse istediği yere gelebilir.

Abdulkerim Aydın

Ülkeler ve Liderler

Amerika Birleşik Devletleri

Başkenti: Washington DC

Yönetim Biçimi: Federal Cumhuriyet

Şu Anki Lideri: George Walker Bush

Rusya Federasyonu

Başkenti: Moskova

Yönetim Biçimi: Federasyon

Şu Anki Lideri: Vladimir Putin

Çin Halk Cumhuriyeti

Başkenti: Pekin

Yönetim Biçimi: Sosyalist Cumhuriyet

Şu Anki Lideri: Hu Jintao

Büyük Britanya ve Kezey İrlanda Birleşik Krallığı

Başkenti: Londra

Yönetim Biçimi: Anayasal Monarşi

Şu Anki Lider: Tony Blair.

Fransa Cumhuriyeti

Başkenti: Paris

Yönetim Biçimi: Cumhuriyet

Şu Anki Lideri: Jarques Chirac

Federal Almanya Cumhuriyeti

Başkenti: Berlin

Yönetim Biçimi: Federal Cumhuriyet.

Şu Anki Lideri: Angela Merkel.

Danimarka Krallığı

Başkenti: Kopenhag

Yönetim Biçimi: Anayasal Monarşi

Şu Anki Lideri: Anders Fogh

Hollanda Krallığı

Başkenti: Amsterdam

Yönetim Biçimi: Anayasal Monarşi

Şu Anki Lideri: Jan Peter Balkanende

İsviçre Konfederasyonu

Başkenti: Bern

Yönetim Biçimi: Federal Cumhuriyet

Şu Anki Lideri: Moritz Leuenberger

İtalya Cumhuriyeti

Başkenti: Roma

Yönetim Biçimi: Cumhuriyet

Şu Anki Lideri: Romano Prodi

Yunanistan Cumhuriyeti

Başkenti: Atina

Yönetim Biçimi: Parlamenter Cumhuriyet

Şu Anki Lideri: Kostas Karamanlis

Ermenistan Cumhuriyeti

Başkenti: Erivan

Yönetim Biçimi: Cumhuriyet

Şu Anki Lideri: Robet Koçaryan

Hindistan Cumhuriyeti

Başkenti: Yeni Delhi

Yönetim Biçimi: Federal Cumhuriyet

Şu Anki Lideri: Manmohan Singh

İran İslam Cumhuriyeti

Başkenti: Tahra

Yönetim Biçimi: Şeriat Cumhuriyeti

Şu Anki Lideri: Mahmud Ahmadinejad

İsrail

Başkenti: Tel Aviv

Yönetim Biçimi: Parlamenter Demokrasi

Şu Anki Lideri: Ehud Olmert

Japonya

Başkenti: Tokyo

Yönetim Biçimi: Anayasal Monarşi ve Parlamenter Demokrasi
Şu Anki Lideri: Junichiro Koizumi

Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti

Başkenti: Pyongyang

Yönetim Biçimi: Otoriter Sosyalist Cumhuriyet

Şu Anki Lideri: Kim Yong İl

Arjantin Cumhuriyeti

Başkenti: Buenos Aires

Yönetim Biçimi: Cumhuriyet

Şu Anki Lideri: Néstor Kirchner

Brezilya Federal Cumhuriyeti

Başkenti: Bresilia

Yönetim Biçimi: Federal Cumhuriyet

Şu Anki Lideri: Luiz Inácio Lula da Silva

Avustralya Uluslar Topluluğu

Başkenti: Canberra

Yönetim Biçimi: Federal Parlamenter Demokrasi

Şu Anki Lideri: John Howard